SIŁA, MOC I KOLOROWE GACIE,
CZYLI HOOAH, FACECI W LEGGINSACH!

„Niek­tó­rzy in­te­re­su­ją się sztu­ką, no­wo­cze­sny­mi ga­dże­ta­mi czy też ma­ją naj­wy­myśl­niej­sze in­ne fe­ty­sze. Nas podnie­ca bło­to, pot, wy­si­łek, ból w mię­śniach i wal­ka z wła­sną psy­chi­ką”.

START
Pro­wo­dy­rem idei Ho­oah, czy­li fa­ce­tów w leg­gin­sach, był Ja­cek Zwa­ra. Na po­cząt­ku 2014 ro­ku pod­su­nął nam po­mysł star­tu w pierw­szym Run­ma­ged­do­nie na war­szaw­skim Słu­żew­cu. Jest to tzw. ob­stac­le ra­ce, czy­li bieg z prze­szko­da­mi – na przy­go­to­wa­nym spe­cjal­nie to­rze trze­ba po­ko­nać kil­ku­me­tro­we ścia­ny, bie­gać ze spo­rym ob­cią­że­niem na rę­kach czy też ta­plać się po pas w wo­dzie. Na odzew nie trze­ba by­ło dłu­go cze­kać – spraw­nie ze­bra­li­śmy gru­pę dzie­się­ciu śmiał­ków. Gru­pa jed­nak po­trze­bo­wa­ła na­zwy. Po wie­lu pro­po­zy­cjach (że­by wy­mie­nić tyl­ko Krew Bo­ga i Po­żo­ga oraz Mów mi Kry­stian) pa­dło na wa­lecz­ne HOOAH!.

Ten okrzyk ame­ry­kań­skich jed­no­stek woj­sko­wych, ozna­cza­ją­cy „w­szyst­ko in­ne­ niż nie”, dzia­ła tak mo­ty­wu­ją­co, że gru­pa utwo­rzo­na do­raź­nie na po­trze­by jed­ne­go bie­gu, bie­ga do tej po­ry. Chęć ko­lej­nych wy­stę­pów umac­nia w nas nie tyl­ko za­mi­ło­wa­nie do spor­tu, ale i do za­ba­wy. W koń­cu to przez żart je­ste­śmy te­raz głów­nie ko­ja­rze­ni.

LEGGINSY
Przed pierw­szym Run­mag­ge­do­nem opra­co­wa­li­śmy pro­jekt ko­szu­lek, ale prze­glą­da­jąc zdję­cia z za­gra­nicz­ne­go To­ugh Guy, na­szą uwa­gę przy­cią­gnę­ły ko­lo­ro­we leg­gin­sy! TAK, MUSIMY TO ZROBIĆ! Zda­wa­li­śmy so­bie spra­wę, że nie ma­my szans na wy­gra­ną, więc chcie­li­śmy zro­bić coś, z cze­go moż­na by się po­śmiać przy pi­wie po bie­gu.

Ma­ciej Sza­coń: „Eki­pa pod­cho­dzi rów­nie po­waż­nie do te­go wszyst­kie­go i ma jed­no­cze­śnie ogrom­ny dy­stans do sie­bie. Po na­szym pierw­szym dru­ży­no­wym bie­gu na Słu­żew­cu zwró­ci­li­śmy uwa­gę wie­lu osób. By­ły oso­by któ­rym zda­rzy­ło się z nas lek­ko za­drwić lub za­śmiać, ale waż­ne, że my wie­dzie­li­śmy, po co tam po­je­cha­li­śmy. Mia­ło być ko­lo­ro­wo i by­ło! Nig­dy nie za­po­mni­my te­go uczu­cia, tej ad­re­na­li­ny, kie­dy sta­nę­li­śmy na li­nii star­tu!”.

Od tam­te­go cza­su na­sze po­dej­ście zmie­ni­ło się dia­me­tral­nie – te­raz każ­dy trak­tu­je bie­ga­nie po­waż­nie i sta­ra­my się o jak naj­wyż­sze lo­ka­ty w każ­dym wy­da­rze­niu, ale i tak nie zre­zy­gno­wa­li­śmy z leg­gin­sów. Choć po­cząt­ki by­wa­ły uciąż­li­we. Na pierw­szym Run­ma­ged­do­nie po­ja­wił się swe­go ro­dza­ju pro­blem tech­nicz­ny – oka­za­ło się, że „u­ni­wer­sal­ny” roz­miar leg­gin­sów nie uwzględ­nia na­szych wy­mia­rów. Efekt był sza­le­nie za­baw­ny, gdyż na pierw­szym ki­lo­me­trze na­sze uni­for­my do­ro­bi­ły się po­kaź­nych roz­mia­rów do­dat­ko­we­go sys­te­mu wen­ty­la­cyj­ne­go w oko­li­cach kro­cza. Po­nad­to przez ca­łą tra­sę zmu­sze­ni by­li­śmy pod­cią­gać zjeż­dża­ją­ce spodnie, co nie­jed­no­krot­nie spro­wa­dza­ło się do bie­gu z leg­gin­sa­mi w rę­kach. Tak cha­rak­te­ry­sty­ka im­prez, jak rów­nież do­bór ra­czej ni­sko­bu­dże­to­wych leg­gin­sów, spra­wia­ły, że nasz ubiór był prak­tycz­nie jed­no­ra­zo­we­go użyt­ku. Z cza­sem na szczę­ście uda­ło nam się zna­leźć od­po­wied­niej­sze roz­miary i moc­niej­sze szwy. My też stop­nio­wo się wzmac­nia­li­śmy.

BIEG Z PRZESZKODAMI
Nie ma­jąc do­świad­cze­nia w bie­gach ty­pu Mud Ra­ce, wy­szu­ki­wa­li­śmy wszyst­ko, co by­ło w na­szym za­się­gu, przez co cza­sa­mi spo­ty­ka­ły nas roz­cza­ro­wa­nia – nie­któ­re star­ty nie by­ły tak atrak­cyj­ne jak są­dzi­li­śmy, że bę­dą. Przy­kła­do­wo L’Ore­al Men Expert Su­rvi­val Ra­ce po­ra­ził nas wręcz nie­do­pra­co­wa­niem i nu­dą w po­rów­na­niu z wy­so­ko po­sta­wio­ną po­przecz­ką przez chło­pa­ków z Run­ma­ged­do­nu. Prze­kła­ma­ne cza­sy koń­co­we, brak fak­tycz­nych prze­szkód, a na tych nie­licz­nych ko­lej­ki – zra­zi­ło nas to na do­bre do te­go bie­gu. Zde­cy­do­wa­na więk­szość wy­ści­gów by­ła jed­nak ogrom­nym wy­zwa­niem i ra­do­ścią dla ca­łej dru­ży­ny.

Ka­rol Trzaszcz­ka: „Jed­nym z naj­faj­niej wspo­mi­na­nych prze­ze mnie, a pew­nie i przez po­zo­sta­łych wo­jow­ni­ków, bie­gów był Bał­tow­ski Hunt Run. Za­ch­wy­cił nas pod wzglę­dem tem­pe­ra­tu­ry, kli­ma­tu Gór Świę­to­krzy­skich, ukształ­to­wa­nia te­re­nu, ale tak­że śnię­tych ryb, pi­ja­wek, za­skroń­ców i in­nych peł­za­ją­cych po ba­gni­stych te­re­nach by­dla­ków... To wszyst­ko prze­ło­ży­ło się na na­praw­dę wy­jąt­ko­wą at­mos­fe­rę bie­gu. Nie zra­zi­ło mnie na­wet za­gu­bie­nie się na tra­sie przez ze­rwa­nie czę­ści ozna­czeń przez in­nych za­wod­ni­ków. By­wa! Waż­ne, by w na­stęp­nym ro­ku po­ka­zać tam, na co nas stać. W 200%!”

Wa­run­ki i kon­ku­ren­cja są cza­sa­mi na­praw­dę eks­tre­mal­ne. Ostat­ni Run­ma­ged­don Hard­co­re po­ka­zał, że nie ma dla nas rze­czy nie­moż­li­wych. Bieg ten był wy­zwa­niem nie tyl­ko pod wzglę­dem fi­zycz­nym, ale i psy­chicz­nym.

Ma­te­usz Gor­dziej: „Kie­dy na 9 ki­lo­me­trze zo­ba­czy­łem, że trze­ba za­mo­czyć ja­ja, po­my­śla­łem tyl­ko: >>no way!<<  i zre­zy­gno­wa­łe­m”.

Ka­rol Trzaszcz­ka: „Do 20 li­sto­pa­da zma­ga­łem się z po­waż­ną kon­tu­zją wię­za­dła rzep­ko­we­go. By­łem pe­łen obaw przed star­tem – ba­łem się o ko­la­no w cza­sie bie­gu, ale i po nim. Oka­za­ło się jed­nak, że to nie ko­la­no, a mo­je pal­ce naj­bar­dziej na tym ucier­pia­ły. Na­dal czu­ję mro­wie­nie po od­mro­że­niach, któ­rych się na­ba­wi­łem w trak­cie bie­gu”.

Prze­szy­wa­ją­cy wiatr i mi­nu­so­wa tem­pe­ra­tu­ra po­ka­za­ły, jak sil­ni po­tra­fią być na­si wo­jow­ni­cy i ile po­tra­fi­my wy­trzy­mać, gdy ad­re­na­li­na pom­pu­je w nas ener­gię.

Kiedy na 9 kilometrze zobaczyłem, że trzeba zamoczyć jaja, pomyślałem tylko: „no way!” i zrezygnowałem

Wik­tor Wic­kland: „Kie­dy po­nad stu­ki­lo­gra­mo­wy kark z eki­py fut­bo­li­stów wziął mnie za ła­chy i ci­snął o zmar­z­nię­ta gle­bę, wyci­ska­jąc z mo­ich płuc reszt­ki po­wie­trza, wie­dzia­łem, że lek­ko nie bę­dzie”.

Wik­tor za­jął jed­nak 19. miej­sce, 12. – Ja­cek Za­wa­ra, nasz naj­szyb­szy bie­gacz. Ogrom­nym suk­ce­sem jest 4. miej­sce w kla­sy­fi­ka­cji dru­ży­no­wej. Ma­my na­dzie­ję, że or­ga­ni­za­to­rzy Run­ma­ged­do­nu w na­stęp­nym se­zo­nie za­dba­ją o ko­lej­ne utrud­nie­nia. Najt­rud­niej­szy bieg w Eu­ro­pie? Pół­ma­ra­ton? Ma­ra­ton? Zo­ba­czy­my!

Star­to­wa­li­śmy rów­nież w róż­nych bie­gach ulicz­nych ty­pu: Dy­cha Do Ma­ra­to­nu, Bie­gi Nie­po­dle­gło­ści, Pół­ma­ra­ton Cra­co­via Bieg Kró­lew­ski, Bieg Trzech Kop­ców, Bieg Par­chat­ki i wie­le in­nych. Zaw­sze moż­na by­ło spo­tkać przy­naj­mniej 1-2 mę­żów Ho­oah – za każ­dym ra­zem odzia­nych w leg­gin­sy i na­szą dru­ży­no­wą ko­szul­kę. Dzię­ki te­mu sta­li­śmy się nie­co roz­po­zna­wal­ni, two­rząc peł­no­praw­ną gru­pę bie­ga­ją­cych „ce­le­bry­tó­w”. Niek­tó­rzy po­zna­wa­li nas jesz­cze przed star­ta­mi i py­ta­li się, w ja­kich ko­lo­rach bie­gnie­my tym czy na­stęp­nym ra­zem.

META?

Ja­cek Zwa­ra: „Niek­tó­rzy in­te­re­su­ją się sztu­ką, no­wo­cze­sny­mi ga­dże­ta­mi czy też ma­ją naj­wy­myśl­niej­sze in­ne fe­ty­sze. Nas podnie­ca bło­to, pot, wy­si­łek, ból w mię­śniach i wal­ka z wła­sną psy­chi­ką. Kie­dy bie­gnę n-ty ki­lo­metr – prze­peł­nio­ny du­chem wal­ki, na­bu­zo­wa­ny te­sto­ste­ro­nem – czu­ję, że ży­ję. Każ­de wznie­sie­nie czy rze­ka do prze­pły­nię­cia da­ją mi po­czu­cie wol­no­ści. Od­naj­du­ję w tym sie­bie, pe­wien spo­kój trud­ny do opi­sa­nia i czu­cie wła­sne­go cia­ła. Gdy mię­śnie od­ma­wia­ją po­słu­szeń­stwa, cia­ło chce od­po­cząć, brak mi tchu w płu­cach, a na cie­le czuć tyl­ko gę­sią skór­kę i chłód, to wiem, że mo­gę spo­koj­nie i po­god­nie prze­żyć dzień, gdyż już jest uda­ny.”

Ka­rol Trzaszcz­ka: „Bieg w czo­łów­ce ra­zem z Jac­kiem, któ­ry mo­ty­wu­je mnie do mor­der­czych tre­nin­gów, bę­dzie nie tyl­ko mo­im we­wnętrz­nym zwy­cię­stwem, ale i pew­nym po­ka­zem te­go, że od po­cząt­ku, kie­dy więk­szość z nas nie mia­ła stycz­no­ści z bie­ga­mi star­to­wy­mi, roz­wi­nę­li­śmy się i chce­my da­lej po­ko­ny­wać wła­sne ogra­ni­cze­nia. To już jest pew­ne­go ro­dza­ju uza­leż­nie­nie, bar­dzo po­zy­tyw­ne uza­leż­nie­nie”.

Wszy­scy je­ste­śmy spor­to­wy­mi wa­ria­ta­mi. Po­tra­fi­my śmiać się z sa­mych sie­bie. Ra­zem po­dej­mu­je­my ko­lej­ne wy­zwa­nia, za­czę­li­śmy np. wspól­ne se­sje mor­so­wa­nia. Ro­bi­my to, co na­krę­ca w nas spi­ra­lę do­znań, za­strzy­ki ad­re­na­li­ny i en­dor­fin. Sta­wia­my so­bie prze­szko­dy do po­ko­na­nia i ce­le do wy­ko­na­nia. Two­rzy­my nie tyl­ko dru­ży­nę spor­to­wą, ale wręcz ro­dzi­nę, bar­dzo po­krę­co­ną, ale jed­nak ro­dzi­nę! Z na­szym na­sta­wie­niem bę­dzie co­raz sil­niej­sza, co­raz wa­lecz­niej­sza. Już szy­ku­je­my WIELKĄ OFENSYWĘ na na­stęp­ny se­zon! HOOAH!

HOOAH
Jest gru­pą bie­go­wych za­pa­leń­ców spe­cja­li­zu­ją­ca się w bie­gach ty­pu ob­stac­le ra­ce. Je­ste­śmy in­dy­wi­du­ali­sta­mi, któ­rych łą­czy je­den cel – prze­żyć!

BARBARA WIEWIOROWSKA
Po zro­bie­niu li­cen­cja­tu z fil­mo­znaw­stwa na po­znań­skim UAM-ie z roz­pę­du kon­ty­nu­uje ten kie­ru­nek. Kie­dy do­ro­śnie,
chcia­ła­by za­jąć się ry­so­wa­niem ko­mik­sów i ilu­stra­cji do ksią­żek.

Komentarze

Please type the letters and numbers shown in the image.

Click the image to see another captcha.